1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:06,631 --> 00:00:10,510
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

4
00:00:37,871 --> 00:00:41,750
‎(เขตเซาท์เซ็นทรัล ลอสแอนเจลิส
‎รัฐแคลิฟอร์เนีย)

5
00:00:49,674 --> 00:00:54,512
‎(ปลายทศวรรษที่ 1980)

6
00:00:55,805 --> 00:00:58,975
‎มันเป็นฤดูร้อนของปีที่ฉันอยู่ป.6

7
00:01:01,102 --> 00:01:04,022
‎ฉันอยู่ในสระว่ายน้ำ ฉันว่ายน้ำไม่เป็นหรอก
‎แต่อากาศมันร้อน

8
00:01:04,105 --> 00:01:06,107
‎ฉันพยายามจะหาทางแก้ร้อน

9
00:01:07,317 --> 00:01:11,696
‎เด็กพวกนั้นมองมาที่ฉันและพูดว่า
‎"เรามาจากถนนสาย 90"

10
00:01:12,113 --> 00:01:15,158
‎ฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องอะไรแบบนั้น ไม่ได้คิดอะไร

11
00:01:15,241 --> 00:01:18,036
‎และฉันยังพยายามว่ายน้ำหันหลังชนกำแพง

12
00:01:18,578 --> 00:01:21,456
‎พวกนั้นคงคิดว่า "เราน่าจะเอาเปรียบเธอได้"

13
00:01:22,165 --> 00:01:24,959
‎เด็กคนหนึ่งเดินกลับมาหาฉัน สาดน้ำใส่ฉันตลอด

14
00:01:25,043 --> 00:01:28,755
‎หนึ่งในนั้นโผล่มาจากด้านหลัง
‎แล้วกดหัวฉันลงไปใต้น้ำ

15
00:01:29,214 --> 00:01:31,091
‎ฉันตะกุยและดึงเขา

16
00:01:31,174 --> 00:01:32,967
‎แต่เขากดฉันเอาไว้ใต้น้ำ

17
00:01:33,551 --> 00:01:37,138
‎พอรู้ตัวอีกที
‎ฉันก็ได้ยินเสียงเด็กชายเล็กๆ คนหนึ่งกรีดร้อง

18
00:01:37,222 --> 00:01:40,058
‎ถึงในหูฉันจะมีน้ำ ฉันก็ได้ยินเสียงเขาร้อง

19
00:01:40,517 --> 00:01:44,771
‎ฉันรู้สึกว่าแรงกดที่คอฉันคลายออก
‎และเธอดึงตัวฉันขึ้นจากน้ำ

20
00:01:44,854 --> 00:01:48,566
‎เธอยังใส่เสื้อผ้าอยู่ ใส่กระโปรง

21
00:01:48,650 --> 00:01:51,861
‎เรียกว่าเธอทิ้งกระเป๋าลงพื้น
‎ทันทีที่เห็นว่าพวกนั้นกำลังทำอะไร

22
00:01:51,945 --> 00:01:53,154
‎กระโดดข้ามรั้วมาเลย

23
00:01:54,322 --> 00:01:56,324
‎ลงไปในสระน้ำตรงที่ฉันอยู่

24
00:01:56,407 --> 00:01:59,536
‎"พวกนายอย่ายุ่งกับเธอนะ"
‎คนหนึ่งในนั้นปากแตก

25
00:01:59,911 --> 00:02:02,455
‎เธอพาฉันขึ้นจากน้ำและพูดว่า

26
00:02:03,206 --> 00:02:06,960
‎"ให้ตายสิ เธอโชคดีที่ฉันเดินผ่านมา
‎และบังเอิญเห็นเหตุการณ์"

27
00:02:07,043 --> 00:02:10,588
‎น้องชายเธออยู่กับเธอด้วย
‎และเธอสั่งให้เขาไปหยิบผ้าขนหนู

28
00:02:10,672 --> 00:02:11,589
‎ห่มผ้าขนหนูให้ฉัน

29
00:02:11,673 --> 00:02:14,092
‎เธอก็ต้องใช้ผ้าขนหนู แต่ก็พูดว่า
‎"ไม่ เดี๋ยวตัวฉันก็แห้ง"

30
00:02:15,301 --> 00:02:18,763
‎จากนั้นเราเดินไปนั่งที่ชิงช้้า
‎ฉันจะได้พัก

31
00:02:18,847 --> 00:02:21,975
‎เธอพูดว่า "รู้ไหม เธอตัวเล็ก
‎เธอต้องการคนดูแล

32
00:02:22,058 --> 00:02:25,603
‎เราอายุเท่ากัน ฉันเห็นเธออยู่แถวนี้สองสามครั้ง

33
00:02:25,687 --> 00:02:26,938
‎พรุ่งนี้เธอจะทำอะไร"

34
00:02:27,730 --> 00:02:30,483
‎"คงออกมาเล่นข้างนอก
‎แต่ฉันจะไม่กลับไปที่สระว่ายน้ำอีก"

35
00:02:30,567 --> 00:02:32,986
‎เธอบอกว่า "เรื่องนั้นไม่ต้องกลัว
‎ฉันจะอยู่กับเธอด้วย"

36
00:02:36,156 --> 00:02:38,575
‎แม่ของลาตาชาเสียชีวิตเมื่อปี 1985

37
00:02:38,658 --> 00:02:41,536
‎เธอถูกยิงที่ลำตัวในคลับแห่งหนึ่ง

38
00:02:45,623 --> 00:02:48,376
‎ยายฉันยอมให้พวกเขาไปอยู่ในระบบไม่ได้

39
00:02:48,459 --> 00:02:51,921
‎ยายฉันเลยตั้งใจที่จะเลี้ยงลูกให้เธอ

40
00:02:52,005 --> 00:02:53,506
‎และยายก็ทำอย่างนั้น

41
00:02:54,048 --> 00:02:58,595
‎เธอต้องยื่นมือเข้ามารับผิดชอบ
‎เลี้ยงดูพวกเขาและทำสิ่งที่ต้องทำ

42
00:02:58,678 --> 00:03:02,599
‎โดยเฉพาะเพื่อคริสตินา เวสเตอร์และลาตาชา

43
00:03:04,184 --> 00:03:05,602
‎ฉันเป็นลูกคนเดียว

44
00:03:06,186 --> 00:03:09,063
‎แม่ฉันอยู่ที่เขตออเรนจ์ เคาน์ตี้
‎และพวกเขาอยู่ที่นี่

45
00:03:09,147 --> 00:03:11,649
‎ฉันอยากอยู่กับพวกเขาเพราะสนุกกว่า

46
00:03:11,733 --> 00:03:14,694
‎คริสตินา เวสเตอร์และลาตาชาคือชีวิตของฉัน

47
00:03:14,777 --> 00:03:17,864
‎คือพี่น้อง ฉันไม่มีใครนอกจากพวกเขา

48
00:03:19,532 --> 00:03:21,117
‎และเธอ มีเท่านี้

49
00:03:23,244 --> 00:03:25,038
‎ลาตาชามีความรับผิดชอบมากกว่า

50
00:03:25,121 --> 00:03:29,542
‎เธอเคยทำผมให้คริสตินา
‎พาเทรลเดินไปสวนสาธารณะหรือร้านค้า

51
00:03:29,626 --> 00:03:32,795
‎เธอรับผิดชอบและช่วยยายฉันได้มาก

52
00:03:32,879 --> 00:03:34,547
‎เรื่องดูแลน้องชายและน้องสาวเธอ

53
00:03:46,851 --> 00:03:48,436
‎เราต้องตื่นแต่เช้า

54
00:03:48,519 --> 00:03:51,898
‎เราต้องออกจากบ้านตรงเวลา
‎เพื่อไปขึ้นรถแมนเชสเตอร์

55
00:03:51,981 --> 00:03:53,858
‎นั่งตลอดทางเพื่อไปเวสต์เชสเตอร์

56
00:03:54,400 --> 00:03:55,735
‎ที่นั่นหลังเลิกเรียน

57
00:03:56,236 --> 00:03:59,447
‎รถบัสจะเต็ม ทุกคนจะนั่งที่หลังรถ

58
00:03:59,530 --> 00:04:00,490
‎พูดคุยกันหยาบคาย

59
00:04:01,282 --> 00:04:04,160
‎ทำให้การนั่งรถผ่านไปเร็วขึ้น

60
00:04:06,287 --> 00:04:08,414
‎เรามักลงรถที่ฟิกัวโร

61
00:04:08,498 --> 00:04:10,750
‎แล้วไปแวะร้านแทมส์เบอร์เกอร์ตรงนั้น

62
00:04:10,833 --> 00:04:13,711
‎ยายฉันจะให้เงินเราวันละสองถึงสามดอลลาร์

63
00:04:13,795 --> 00:04:16,256
‎เราจะเก็บเงินสองถึงสามดอลลาร์นั้นเอาไว้

64
00:04:16,339 --> 00:04:17,715
‎จนถึงหลังเลิกเรียน

65
00:04:20,093 --> 00:04:25,056
‎ย้อนไปช่วงนั้น พวกเขามีตู้เพลงเล็กๆ

66
00:04:25,139 --> 00:04:27,308
‎วางไว้บนโต๊ะแต่ละตัวให้เราเปิดเล่นได้

67
00:04:27,684 --> 00:04:29,852
‎เพลงโปรดของเราคือ "สแตนด์ บาย มี"

68
00:04:29,936 --> 00:04:30,979
‎สแตนด์ บาย มี

69
00:04:31,062 --> 00:04:32,188
‎เพลงนี้แหละ

70
00:04:32,272 --> 00:04:34,857
‎เรามักเก็บเหรียญ 25 เซนต์เอาไว้
‎เพื่อหยอดเพลงนั้นทุกวัน

71
00:04:34,941 --> 00:04:37,694
‎ทุกวันเราจะเปิดเพลงนี้และซื้อเฟรนช์ฟรายส์

72
00:04:38,403 --> 00:04:42,198
‎และเราจะเดินจากฟิกัวโรกลับบ้าน ทุกวันเลย

73
00:04:42,282 --> 00:04:45,493
‎ไม่ ฉันไม่กลัวสิ่งใด

74
00:04:45,576 --> 00:04:49,956
‎ไม่ ฉันจะไม่เกรงกลัว

75
00:04:50,039 --> 00:04:53,543
‎เมื่อฉันมีเธอยืนอยู่

76
00:04:53,626 --> 00:04:55,545
‎ยืนอยู่เคียงข้างฉัน

77
00:04:57,255 --> 00:04:59,882
‎เธออยากเป็นทนาย นั่นเป็นเป้าหมายของเธอ

78
00:04:59,966 --> 00:05:01,092
‎ต้องเรียนได้เกรดดีๆ

79
00:05:01,592 --> 00:05:05,722
‎เพื่อช่วยยายของเธอให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
‎เมื่อเธอประสบความสำเร็จ

80
00:05:06,264 --> 00:05:07,390
‎เธอได้เกรดเอทุกวิชา

81
00:05:08,266 --> 00:05:09,475
‎คว้าเกรดเอมาได้ง่ายๆ

82
00:05:09,559 --> 00:05:13,396
‎คุณต้องคิดว่าแม่เธอเพิ่งตายไปเมื่อหกปีก่อน

83
00:05:13,479 --> 00:05:14,897
‎เธอคิดอะไรอยู่

84
00:05:16,357 --> 00:05:18,109
‎แน่นอนว่าเธอจะพูดถึงแม่

85
00:05:18,192 --> 00:05:22,405
‎แต่ฉันคิดว่าเธอกันความคิดเอาไว้หลายวิธี

86
00:05:22,488 --> 00:05:25,283
‎โดยทำตัวให้ยุ่งไว้ โดยตั้งใจเรียนที่โรงเรียน

87
00:05:25,700 --> 00:05:27,452
‎เธอแค่พยายามมากขึ้นอีกนิด

88
00:05:27,535 --> 00:05:30,163
‎เธอไม่อยากลงเอยเป็นคนล้มเหลว

89
00:05:31,998 --> 00:05:34,667
‎เธอจะพูดคุยเรื่องแม่ เธอคิดถึงแม่

90
00:05:34,751 --> 00:05:36,336
‎เธอคิดถึงแม่มาก

91
00:05:36,419 --> 00:05:41,799
‎เธอจะบอกฉันว่า "รู้ไหม ฉันจำได้ว่า
‎แม่จะมารับฉัน

92
00:05:41,883 --> 00:05:44,761
‎และกอดฉันจนแน่น

93
00:05:44,844 --> 00:05:46,554
‎ฉันจำแม่ได้มากที่สุดก็เรื่องนี้

94
00:05:46,637 --> 00:05:48,890
‎เรื่องที่แม่กอดฉันและกลิ่นหอมของแม่"

95
00:05:53,353 --> 00:05:55,480
‎ลาตาชาจะพูดเสมอว่า

96
00:05:55,563 --> 00:05:59,067
‎"เมื่อเราโตขึ้น แผนการจะเป็นแบบนี้นะ

97
00:05:59,150 --> 00:06:01,778
‎เราจะยังเป็นทนายความที่ทำงานประจำ

98
00:06:01,861 --> 00:06:04,072
‎และเราอาจเป็นเจ้าของกิจการ

99
00:06:04,489 --> 00:06:09,035
‎เพราะทุกครั้งที่เราเดินเข้าไปในร้าน
‎ถ้าพวกเขาไม่เดินตามเรา

100
00:06:09,118 --> 00:06:12,121
‎ก็จะมองหน้าเราดุๆ ดูหมิ่นเรา

101
00:06:12,205 --> 00:06:14,624
‎เธอไม่อยากมีอะไรเป็นของตัวเองเหรอ

102
00:06:14,916 --> 00:06:17,668
‎เราต้องการโปรแกรม ต้องการบางสิ่งที่

103
00:06:18,252 --> 00:06:20,296
‎เด็กๆ ที่อยู่นอกบ้านจะได้มีอะไรทำ

104
00:06:20,380 --> 00:06:22,757
‎หรือมีที่ไป หรือเราอาจจัดการแข่งขัน

105
00:06:22,840 --> 00:06:25,802
‎และบาสเกตบอล" เพราะเธอชอบบาสเกตบอล

106
00:06:25,885 --> 00:06:29,013
‎บางครั้งฉันก็ไปที่สวนสาธารณะ
‎และไปนั่งดูเธอเล่น

107
00:06:29,097 --> 00:06:32,350
‎เธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในสนาม

108
00:06:32,433 --> 00:06:37,105
‎เล่นบาสเกตบอลกับพวกแก๊งฮูเวอรส์
‎นักเลงตัวใหญ่ๆ

109
00:06:37,188 --> 00:06:41,025
‎บางครั้งเราก็เล่นเกมกับเด็กๆ ที่อายุน้อยกว่า

110
00:06:41,526 --> 00:06:42,944
‎และเราแค่เล่นสนุกกัน

111
00:06:44,153 --> 00:06:48,783
‎เด็กที่อายุน้อยกว่าหลายคนจะมองเธอว่า
‎เป็นพี่สาวคนโตของละแวกบ้าน

112
00:06:51,744 --> 00:06:54,872
‎ฉันรู้ว่าร่างกายฉันเปราะบาง
‎รู้ว่ามันทำมาจากดิน

113
00:06:54,956 --> 00:06:57,750
‎แต่หากฉันจำเป็นต้องไป
‎ภาวนาให้จิตวิญญาณฉันคงอยู่ชั่วนิรันดร์

114
00:06:57,834 --> 00:07:00,169
‎และแม่ของฉันจะไม่ลืมฉัน

115
00:07:04,966 --> 00:07:06,467
‎วันนั้นน่าจะเป็นวันเสาร์

116
00:07:07,718 --> 00:07:11,681
‎ยายฉันขอให้เทรลไปซื้อน้ำส้ม

117
00:07:11,764 --> 00:07:13,975
‎เขาไม่อยากไปเพราะเราเพิ่งตื่นนอน

118
00:07:15,059 --> 00:07:17,979
‎ฉันตื่นแล้ว พร้อมจะไปดูหนังกับทาช่า

119
00:07:18,062 --> 00:07:19,439
‎แต่เธอออกไปแล้ว

120
00:07:19,522 --> 00:07:22,191
‎ยายฉันขอให้ฉันไปซื้อน้ำส้มให้

121
00:07:22,275 --> 00:07:23,985
‎ฉันบอกยายว่า "ฉันจะไม่ไปซื้อน้ำส้ม

122
00:07:24,068 --> 00:07:25,820
‎ไปบอกเทรลหรือนุกกี้ให้ไปซื้อสิ"

123
00:07:25,903 --> 00:07:28,072
‎แต่ฉันน่าจะไป...ฉันควรจะไป

124
00:07:31,951 --> 00:07:35,163
‎ฉันคิดว่าลาตาชาเสียชีวิตช่วงเช้า

125
00:07:35,246 --> 00:07:36,914
‎เพราะเป็นเวลาอาหารเช้า

126
00:07:37,790 --> 00:07:42,628
‎แต่นักสืบไม่ได้มาที่บ้านยายของฉัน

127
00:07:42,712 --> 00:07:44,046
‎จนกระทั่งตอนบ่าย

128
00:07:44,589 --> 00:07:48,384
‎ฉันจำได้ตอนที่พวกเขามาถึง
‎ฉันแต่งตัวแล้ว คริสติน่าอยู่ที่บ้าน

129
00:07:48,468 --> 00:07:50,636
‎เทรลอยู่ที่สวนสาธารณะ

130
00:07:51,012 --> 00:07:53,598
‎ย่าฉันเลยสั่งให้ฉันวิ่งไปตามเทรล

131
00:07:53,681 --> 00:07:57,435
‎เขาอยู้ในโรงยิมกำลังเล่นบาสเกตบอล
‎และฉันจำได้ว่าเดินเข้าไปหาเขา

132
00:07:57,518 --> 00:07:59,312
‎แล้วพูดว่า "ให้ตายสิ พวกนั้นฆ่าเธอตาย"

133
00:07:59,395 --> 00:08:04,484
‎ฉันจำได้ว่าดึงเขามาแล้วพูดประมาณว่า
‎"ไปกันเถอะ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เร็วเข้า"

134
00:08:04,567 --> 00:08:06,110
‎เราทั้งคู่วิ่งกลับมาบ้าน

135
00:08:06,527 --> 00:08:08,070
‎ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด

136
00:08:08,446 --> 00:08:11,574
‎มีข่าวลือว่าเด็กผู้หญิงผิวดำคนหนึ่ง

137
00:08:11,657 --> 00:08:15,995
‎ถูกยิงเพราะน้ำส้มราคา 1.79 ดอลลาร์

138
00:08:16,078 --> 00:08:18,498
‎ทุกคนหัวใจสลาย

139
00:08:18,581 --> 00:08:19,415
‎ทุกคน

140
00:08:19,957 --> 00:08:22,668
‎ฉันเคยไปที่ร้านนี้ วันนั้นอากาศร้อน

141
00:08:23,503 --> 00:08:26,464
‎ฉันซื้อเครื่องดื่มมาดื่มแล้วลืมกระเป๋า

142
00:08:26,547 --> 00:08:28,674
‎ฉันบอกว่า "พวกคุณห้ามยิงฉันนะ

143
00:08:28,758 --> 00:08:30,426
‎ฉันแค่เข้ามาหยิบนี่แล้วก็จะออกไป"

144
00:08:30,510 --> 00:08:33,429
‎และผู้หญิงคนนั้นมองหน้าฉันแล้วพูดว่า
‎"เธอได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น

145
00:08:33,513 --> 00:08:35,806
‎กับเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วเหรอ"
‎ฉันตอบว่า "ใช่"

146
00:08:36,933 --> 00:08:38,768
‎ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนฉัน

147
00:08:38,851 --> 00:08:41,812
‎แต่พ่อแม่ฉันรู้แล้ว

148
00:08:42,480 --> 00:08:44,357
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอ

149
00:08:44,982 --> 00:08:46,484
‎เพราะฉันเพิ่งเจอเธอ...

150
00:08:47,652 --> 00:08:48,986
‎อาจจะหนึ่งวันก่อนหน้านั้น

151
00:08:49,070 --> 00:08:51,405
‎เพราะเธอตื่นเต้นมากที่จะได้ไปดูหนัง

152
00:08:52,365 --> 00:08:53,741
‎ไปที่สวนสาธารณะ

153
00:08:53,824 --> 00:08:57,036
‎ฉันเห็นเทรล เขากำลังร้องไห้

154
00:08:57,119 --> 00:09:00,957
‎น้ำตาเขาไหลอาบแก้ม
‎และเขาใส่เสื้อแจ็กเก็ตของลาตาชา

155
00:09:01,707 --> 00:09:03,709
‎มือเขาถือเทียนและฉันคิดว่า...

156
00:09:04,460 --> 00:09:08,005
‎"เธอไม่ให้เขาใส่เสื้อแจ็กเก็ตตัวเท่ของเธอแน่
‎นี่มันอะไรกัน"

157
00:09:09,340 --> 00:09:10,925
‎และเขามองมาที่ฉัน มองขึ้นมา

158
00:09:11,008 --> 00:09:13,010
‎แต่เขาดูเจ็บปวด เขาทำสิ่งที่กำลังทำ

159
00:09:13,094 --> 00:09:14,679
‎ฉันเลยไม่ได้สนใจเขา

160
00:09:14,762 --> 00:09:16,889
‎"ฉันจะไม่กวนเขา ฉันจะกลับบ้าน"

161
00:09:17,848 --> 00:09:21,727
‎กลับไปถึงบ้าน ในโลกใบเล็กๆ ของฉัน
‎และพ่อฉันเดินเข้ามา

162
00:09:21,811 --> 00:09:23,896
‎พ่อพูดว่า "พ่อรู้ว่าลูกได้ยินข่าว

163
00:09:23,980 --> 00:09:27,775
‎เด็กผู้หญิงที่ถูกยิงเพราะน้ำส้มแล้ว"

164
00:09:27,858 --> 00:09:30,861
‎"ตอนนี้มันคงเป็นข่าวไปทั่ว

165
00:09:30,945 --> 00:09:33,531
‎พ่อปิดลูกอีกต่อไปไม่ได้

166
00:09:33,614 --> 00:09:36,075
‎เพราะเรื่องนี้อาจจะเลยเถิดจนคุมไม่ได้

167
00:09:36,158 --> 00:09:37,326
‎และมันจะต้องควบคุมไม่ได้

168
00:09:37,410 --> 00:09:39,412
‎ก่อนที่จะมีใครมาจัดการสถานการณ์นี้"

169
00:09:39,495 --> 00:09:42,873
‎ขณะที่พ่อกำลังพูดกับฉัน ในทีวีก็มีข่าวนี้

170
00:09:45,710 --> 00:09:46,586
‎ฉันขอโทษค่ะ

171
00:09:48,170 --> 00:09:49,422
‎และฉันเห็นข่าว

172
00:09:53,342 --> 00:09:56,637
‎ฉันไม่เคยรู้ว่าความหวาดกลัวคืออะไร

173
00:09:57,471 --> 00:09:58,931
‎จนกระทั่งได้เห็นมัน

174
00:09:59,890 --> 00:10:01,934
‎และพวกเขาเปิดคลิปวิดีโอนั้น...

175
00:10:04,270 --> 00:10:05,313
‎ซ้ำแล้ว...

176
00:10:06,772 --> 00:10:08,024
‎ซ้ำอีก

177
00:10:09,734 --> 00:10:11,944
‎และฉันได้แต่คิดกับตัวเองว่า

178
00:10:12,612 --> 00:10:17,074
‎เคยมีเหตุการณ์เมื่อสองสามเดือนก่อนหน้านี้

179
00:10:19,201 --> 00:10:21,162
‎ฉันเข้าไปในร้านกับแม่

180
00:10:23,581 --> 00:10:26,375
‎แม่ฉันจ่ายเงินซื้อแท่งขนมหวานแล้ว

181
00:10:27,209 --> 00:10:29,337
‎และพูดว่า "แม่จะกลับออกไปข้างนอก

182
00:10:29,420 --> 00:10:33,299
‎ลูกเข้าไปในร้านและซื้อขนมให้น้องชายด้วย"

183
00:10:33,382 --> 00:10:35,176
‎ฉันเลยกลับเข้าไปในร้าน

184
00:10:35,259 --> 00:10:37,637
‎ฉันถือถุงใบนั้น ใบเสร็จอยู่ในถุง

185
00:10:38,012 --> 00:10:41,390
‎ฉันหยิบขนมและก้มหน้าอยู่

186
00:10:41,474 --> 00:10:43,184
‎เพราะฉันกำลังนับเงิน

187
00:10:45,019 --> 00:10:48,314
‎มีโสเภณีคนหนึ่งอยู่ในร้าน

188
00:10:48,731 --> 00:10:51,859
‎เธอตะโกนว่า "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว

189
00:10:51,942 --> 00:10:54,737
‎แม่เธออยู่ข้างนอก ฉันจะไปตามแม่เธอมา"

190
00:10:54,820 --> 00:10:58,074
‎ฉันเงยหน้าขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นถือปืนพร้อมยิง

191
00:10:59,325 --> 00:11:02,453
‎และฉันมองเข้าไปในลำกล้อง

192
00:11:03,287 --> 00:11:04,872
‎แม่ฉันวิ่งเข้ามาในร้าน

193
00:11:05,831 --> 00:11:09,460
‎แม่บอกว่า "อย่านะ เธอจ่ายแล้ว นี่ใบเสร็จ

194
00:11:09,919 --> 00:11:11,879
‎นี่เงินสำหรับขนมแท่งนี้

195
00:11:11,962 --> 00:11:13,172
‎ไทบี้ ไปเถอะ

196
00:11:13,255 --> 00:11:16,050
‎ไปบอกเพื่อนๆ นะว่าอย่ามาที่ร้านนี้

197
00:11:16,133 --> 00:11:17,760
‎เพราะผู้หญิงคนนี้ต้องฆ่าใครสักคนแน่"

198
00:11:18,511 --> 00:11:21,555
‎พวกเราชินแล้วกับเรื่องแบบนี้

199
00:11:22,556 --> 00:11:24,266
‎คุณต้องชิน

200
00:11:24,934 --> 00:11:27,687
‎และสิ่งที่คนไม่รู้ก็คือ

201
00:11:27,770 --> 00:11:30,731
‎นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้หญิงคนนี้พยายามทำร้าย

202
00:11:30,815 --> 00:11:33,025
‎หนึ่งในเด็กๆ ที่อยู่ในละแวกนั้น

203
00:11:33,109 --> 00:11:36,237
‎ฉันจำได้ว่าสองสามวันต่อมาฉันบอกทาช่า

204
00:11:36,320 --> 00:11:39,365
‎บอกว่า "แม่ฉันบอกว่าอย่ากลับไปในร้านนั้น

205
00:11:39,824 --> 00:11:41,992
‎ผู้หญิงคนนั้นชักปืนออกมาอีกแล้ว"

206
00:11:42,076 --> 00:11:45,788
‎ทาช่าพูดว่า "เธอก็ทำอย่างนั้นตลอด
‎แต่คงไม่มีทาง

207
00:11:46,080 --> 00:11:47,915
‎คงไม่มีทางเหนี่ยวไก

208
00:11:48,624 --> 00:11:51,001
‎ไม่ต้องห่วงหรอก เธอแค่ขู่ให้เรากลัว"

209
00:11:51,085 --> 00:11:52,628
‎ฉันเลยไม่คิดอะไรมาก

210
00:11:53,295 --> 00:11:55,506
‎แต่พอได้เห็นภาพที่ฉันเห็นทางทีวี

211
00:11:56,716 --> 00:12:00,177
‎ฉันรู้สึกแย่มากเพราะคิดว่า "ฉันบอกเธอแล้ว

212
00:12:01,762 --> 00:12:03,013
‎ทำไมเธอถึงไม่เชื่อนะ"

213
00:12:05,015 --> 00:12:09,687
‎ฉันรู้สึกไม่ดีแบบว่า...
‎ผู้หญิงคนนี้จะต้องทำอะไรสักอย่าง

214
00:12:09,770 --> 00:12:11,439
‎ฉันแค่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

215
00:12:12,106 --> 00:12:15,317
‎ทุกครั้งที่เราเข้าไปในร้านนั้น
‎ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือว่าเธอ

216
00:12:15,401 --> 00:12:16,318
‎ไม่ว่าจะเป็นไชนีส

217
00:12:16,402 --> 00:12:18,612
‎ไม่ว่าจะเป็นเด็กคนอื่นๆ คนไหนในละแวกนี้

218
00:12:18,696 --> 00:12:22,074
‎เรามักจะต้องเดินเข้าไปและต้องคิดว่า
‎"โอเค ต้องเตรียมตัวให้พร้อม

219
00:12:23,409 --> 00:12:25,369
‎เราต้องโดนอะไรแน่ๆ

220
00:12:25,453 --> 00:12:26,579
‎ขึ้นอยู่กับว่าจะเป็นอะไร

221
00:12:26,662 --> 00:12:30,124
‎คราวนี้พวกเขาจะต้องเรียกเราว่าลิง
‎หรือจะเดินตามเราไปทั่วร้าน

222
00:12:30,207 --> 00:12:33,335
‎หรือพวกเขายังไงก็รำคาญเรา"

223
00:12:35,921 --> 00:12:39,383
‎แต่พอฉันเห็นภาพนั้น ฉันก็พูดอะไรไม่ออก

224
00:12:41,051 --> 00:12:42,928
‎ฉันปิดกั้นอารมณ์ตัวเองอยู่นาน

225
00:12:52,646 --> 00:12:59,111
‎(ไท)

226
00:13:06,660 --> 00:13:07,578
‎บางครั้งฉันก็คิด

227
00:13:07,661 --> 00:13:10,831
‎"ฉันมาไกลขนาดนี้ทั้งที่ไม่มีเธอได้ยังไง"

228
00:13:15,252 --> 00:13:17,004
‎ฉันรู้ว่าป่านนี้เธอคงจะแต่งงานแล้ว

229
00:13:17,546 --> 00:13:18,672
‎เธอชอบพวกเด็กผู้ชาย

230
00:13:19,507 --> 00:13:23,385
‎ป่านนี้เธออาจมีลูกแล้วสองสามคน

231
00:13:23,469 --> 00:13:24,845
‎และคงจะผลักดันลูกๆ น่าดู

232
00:13:25,638 --> 00:13:27,598
‎โดยเฉพาะถ้าเธอมีลูกสาว

233
00:13:28,057 --> 00:13:29,850
‎เธอจะต้องเป็นแม่ที่สุดยอดมาก

234
00:13:37,316 --> 00:13:38,692
‎ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่

235
00:13:39,985 --> 00:13:41,779
‎ใช่ ฉันอาจจะได้เป็นทนายความ

236
00:13:41,862 --> 00:13:44,698
‎ที่จริง ไม่สิ ตอนนี้ฉันต้องเป็นทนายความ

237
00:13:45,449 --> 00:13:47,660
‎เราคงมีกิจการของเราเอง

238
00:13:47,743 --> 00:13:51,622
‎เราคงจะมีกิจกรรมสำหรับเด็กๆ ในละแวกบ้าน

239
00:13:52,081 --> 00:13:54,083
‎ให้มีที่ไป ให้มีอะไรทำ

240
00:14:08,931 --> 00:14:10,140
‎"เกราะของลาตาชา

241
00:14:10,224 --> 00:14:13,394
‎ฉันเป็นคนที่น่าเชื่อถือ ไว้ใจได้และซื่อสัตย์

242
00:14:13,477 --> 00:14:15,980
‎ฉันชอบที่ฉันมั่นใจในตัวเอง

243
00:14:16,063 --> 00:14:20,693
‎ฉันมีพรสวรรค์มากมาย
‎และรู้ว่าไม่ว่าฉันจะตั้งใจทำอะไร

244
00:14:20,776 --> 00:14:22,570
‎ฉันจะต้องทำได้สำเร็จ

245
00:14:22,653 --> 00:14:26,490
‎ฉันแสดงให้คนเห็นว่าฉันใส่ใจ
‎ด้วยการมอบสิ่งที่ฉันมี

246
00:14:26,574 --> 00:14:28,033
‎ให้กับคนที่ต้องการมันจริงๆ

247
00:14:29,118 --> 00:14:33,539
‎ฉันยังแสดงให้คนเห็นว่าฉันใส่ใจ
‎โดยนับถือผู้ใหญ่ทุกคน

248
00:14:33,622 --> 00:14:37,501
‎และคนที่อายุเท่าฉันและคนที่อายุน้อยกว่า
‎ฉันรู้ว่าฉันใส่ใจ

249
00:14:38,502 --> 00:14:42,256
‎สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดในชีวิตคือ
‎เติมเต็มจุดหมายที่อยากเป็นทนาย

250
00:14:42,882 --> 00:14:45,259
‎และเรียนจบมัธยมปลาย

251
00:14:54,685 --> 00:14:57,730
‎และเรียนให้จบมัธยมปลาย

252
00:14:57,813 --> 00:15:01,275
‎ด้วยเกรดเฉลี่ยที่เกือบสมบูรณ์แบบ
‎เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย

253
00:15:01,942 --> 00:15:05,946
‎สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉัน
‎คือครอบครัวต้องได้รับการปกป้อง

254
00:15:06,030 --> 00:15:07,072
‎จากเกราะ

255
00:15:07,489 --> 00:15:08,365
‎เพื่อที่ว่า...

256
00:15:09,033 --> 00:15:10,534
‎เพื่อที่พวกเขาจะไม่...

257
00:15:11,952 --> 00:15:15,539
‎โดนทำร้ายจากคนที่อันตราย โหดร้าย
‎และไม่ใส่ใจ

258
00:15:17,374 --> 00:15:21,420
‎ถ้าฉันขอสิ่งหนึ่งได้ คงขอให้แม่กลับมาหาฉัน

259
00:15:22,087 --> 00:15:27,343
‎เพื่อนฉันคงใช้สามคำนี้บรรยายตัวฉัน

260
00:15:27,426 --> 00:15:31,722
‎ห่วงใย เอื้อเฟื้อและสุภาพกับคนอื่น

261
00:15:32,264 --> 00:15:36,143
‎ลาตาชา ฮาร์ลินส์ วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ปี 1991"

262
00:15:42,691 --> 00:15:44,818
‎คิดยังไงกับกวีบทนี้ ไชนีส

263
00:15:47,529 --> 00:15:49,740
‎ฉันคิดยังไงกับบทกวีเหรอ นี่คือตัวเธอเลย

264
00:15:50,783 --> 00:15:53,327
‎มันคือทุกอย่างที่ฉันเพิ่งพูดออกไป

265
00:15:53,410 --> 00:15:54,578
‎มันคือคำ...

266
00:15:55,621 --> 00:15:57,706
‎คือคำอธิบายอย่างกระจ่างต่อสิ่งที่ฉัน

267
00:15:58,916 --> 00:15:59,917
‎เพิ่งพูดถึง

268
00:16:01,251 --> 00:16:02,461
‎เธอเป็นคนแบบนี้

269
00:16:04,713 --> 00:16:07,841
‎บทกวีคือคำอธิบายที่ชัดเจน

270
00:16:10,469 --> 00:16:12,262
‎ฉันไม่ได้อ่านกวีบทนั้น

271
00:16:13,013 --> 00:16:16,183
‎มานานมากจนลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

272
00:16:16,266 --> 00:16:18,936
‎มันถูกต้อง มันอยู่ตรงนี้

273
00:16:19,019 --> 00:16:23,148
‎ฉันลืมไปแล้วว่าเธอเขียนมัน

274
00:16:23,649 --> 00:16:24,858
‎คนไม่รู้เรื่องนั้น

275
00:16:25,442 --> 00:16:28,821
‎พวกเขารู้แค่ว่าเธอเป็นแค่เด็กหญิงผิวดำ

276
00:16:29,488 --> 00:16:31,740
‎ที่มีค่าเพียง 1.79 ดอลลาร์

277
00:16:31,824 --> 00:16:34,743
‎พวกเขาไม่รู้จักตัวตนของเธอ

278
00:16:34,827 --> 00:16:35,703
‎พวกเขาไม่รู้

279
00:16:37,329 --> 00:16:41,166
‎ฉันจะจดจำเรื่องที่เราคุยกันบางอย่างตลอดไป

280
00:16:41,250 --> 00:16:44,962
‎บางเรื่องฉันคงจะลืมแต่กำลังพยายาม
‎จดจำมันไว้ให้ดีที่สุด

281
00:16:45,045 --> 00:16:48,507
‎ฉันผลักไสมันออกไปมากมาย
‎เพราะว่ามันเจ็บปวด

282
00:16:48,590 --> 00:16:51,593
‎ที่เห็นเพื่อนรักคนหนึ่งของฉันจากไปเร็วเหลือเกิน

283
00:16:52,845 --> 00:16:54,304
‎เธอเป็นคนที่มีแต่ความรัก

284
00:16:54,763 --> 00:16:58,976
‎ฉันยังรู้สึกขอบคุณเธอที่เธอเป็นคนอย่างนั้น

285
00:17:01,854 --> 00:17:03,814
‎เธอตระหนักถึงสีผิวของเธอ

286
00:17:04,481 --> 00:17:05,482
‎และยอมรับมัน

287
00:17:06,650 --> 00:17:07,609
‎"เราคือราชินี"

288
00:17:07,693 --> 00:17:10,029
‎"ฉันไม่ใช่ราชินี ฉันไม่มีมงกุฎบนหัว"

289
00:17:10,112 --> 00:17:12,573
‎เธอจะพูดว่า "ไม่นะ ยัยโง่ เราคือราชินี

290
00:17:12,656 --> 00:17:15,325
‎ทางเดียวที่คนจะปฏิบัติต่อเราเหมือนเป็นราชินี

291
00:17:15,409 --> 00:17:17,411
‎คือเราต้องทำตัวเราแบบนั้น

292
00:17:17,494 --> 00:17:20,330
‎หากตั้งใจแล้ว ก็จะไม่มีสิ่งใดที่ฉันทำไม่ได้

293
00:17:21,248 --> 00:17:23,751
‎แม่ฉันบอกไว้อย่างนั้น ฉันจึงเชื่ออย่างนั้น"

294
00:17:24,918 --> 00:17:26,503
‎และนั่นเป็นแรงผลักดันของเธอ

295
00:17:27,796 --> 00:17:29,173
‎เป็นกำลังใจให้เธอเดินหน้า

296
00:17:29,673 --> 00:17:30,841
‎เธอเข้มแข็งมาก

297
00:17:31,133 --> 00:17:32,843
‎ความเข้มแข็งนั้นมาจากไหน

298
00:17:34,094 --> 00:17:37,347
‎ขอบอกอีกครั้งว่าเราเป็นเด็ก เราเป็นเด็ก

299
00:17:43,437 --> 00:17:45,814
‎(วันที่ 16 มีนาคม 1991
‎ลาตาชา ฮาร์ลินส์ วัย 15 ปี ถูกฆ่า

300
00:17:45,898 --> 00:17:48,358
‎โดยนางซุนจาดู ที่ร้านเอ็มไพร์ลิเคอร์
‎ที่เขตเซาท์เซ็นทรัล ลอสแอนเจลิส

301
00:17:48,442 --> 00:17:51,278
‎นางดู ที่กล่าวหาว่าลาตาชา
‎ขโมยน้ำส้มหนึ่งขวด

302
00:17:51,361 --> 00:17:52,654
‎ยิงเธอเข้าที่ท้ายทอย

303
00:17:52,738 --> 00:17:55,365
‎ลาตาชาตายขณะที่มือกำเงินสองดอลลาร์
‎ที่จะใช้ซื้อน้ำส้ม

304
00:17:55,449 --> 00:17:57,201
‎นางดูถูกตัดสินว่าผิดข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา

305
00:17:57,284 --> 00:17:58,786
‎ผู้พิพากษาจอยซ์ คาร์ลินสั่งให้ทัณฑ์บน

306
00:17:58,869 --> 00:18:00,079
‎ทำงานบริการสังคม 400 ชั่วโมง

307
00:18:00,162 --> 00:18:00,996
‎และปรับ 500 ดอลลาร์

308
00:18:01,080 --> 00:18:02,081
‎เธอไม่ต้องติดคุก

309
00:18:02,164 --> 00:18:03,957
‎การตายของลาตาชาคือหนึ่งในตัวเร่งปฏิกิริยา

310
00:18:04,041 --> 00:18:05,167
‎ของจลาจลที่แอลเอ ปี 1992

311
00:18:05,250 --> 00:18:06,627
‎ป้าของลาตาชา เดนีส ฮาร์ลินส์

312
00:18:06,710 --> 00:18:09,129
‎ยืนหยัดต่อสู้เพื่อความยุติธรรม
‎และเพื่อให้หลานของเธอเป็นที่จดจำ

313
00:18:09,213 --> 00:18:10,714
‎ไม่นานหลังจากลาตาชาเสียชีวิต

314
00:18:10,798 --> 00:18:13,425
‎เดนีสก่อตั้งคณะกรรมการเพื่อความยุติธรรม
‎ลาตาชา ฮาร์ลินส์

315
00:18:13,509 --> 00:18:15,761
‎เดนีส ฮาร์ลินส์
‎2 เมษายน 1963 - 25 ธันวาคม 2018

316
00:18:15,844 --> 00:18:18,180
‎ปัจจุบัน ไชนีส ลูกพี่ลูกน้องของลาตาชา
‎และไท เพื่อนรักวัยเด็ก

317
00:18:18,263 --> 00:18:20,099
‎วางแผนก่อตั้งองค์กรของพวกเขาเอง

318
00:18:20,182 --> 00:18:22,309
‎ที่ภาคกลางตอนใต้ของลอสแอนเจลิส
‎เพื่อเยาวชนในชุมชน

319
00:18:22,392 --> 00:18:23,519
‎เพื่อระลึกถึงลาตาชา)

320
00:18:23,602 --> 00:18:26,063
‎(สำหรับไชนีส ไทและทาช่า)

321
00:18:58,846 --> 00:19:01,390
‎คำบรรยายโดย อริยาพร ซัลลิแวน